|
يكي مرغ بر كوه بنشست و خاست
چه افزود بر كوه يا زو چه كاست
من آن مرغم و مملكت كوه من
چو رفتم جهان را چه اندوه من
( نظامي )
+ نوشته شده توسط گارودمانا در پنجشنبه بیستم خرداد 1389 و ساعت
8:3 بعد از ظهر |
بزرگا ! جاودان مردا ! هشيواري و دانايي نه ديروزي كه امروزي ، نه امروزي كه فردايي
همه ديروز ما از تو ، همه امروز ما با تو همه فرداي ما در تو كه بالايي و والايي
...
به گردت شاعران انبوه و هر يك قله اي بشكوه تو اما در ميان گويي دماوندي كه تنهايي
...
ز ديگر شاعران خواندم مديح مستي و ديدم خرد مستي كند آنجا كه در نظمش تو بستايي
...
چو دست حرب بگشايند مردان در صف ميدان به سان تندر و تنين همه تن بانگ و هرايي
...
پناه رستم و سيمرغ و افريدون و كيخسرو دليري ، بخردي ، رادي ، توانايي و دانايي
...
پناه آ رند سوي تو ، همه ، در تنگنايي ها تويي سيمرغ فرزانه كه در هر جاي ملجايي
...
طخارستان و خوارزم و خراسان و ري و گيلان به يك پيكر همه عضويم و تو انديشه ي مايي
...
يكي كاخ از زمين افراشته در آسمان ها سر گزند از باد و از باران نداري كوه خارايي
...
هماره از تو گرم و روشنيم ، اي پير فرزانه ! اگر در صبح خرداد و اگر در شام يلدايي
حكيمان گفته اند : " آنجا كه زيبايي ست بشكوهي ست " چو دانستم تو را ، ديدم كه بشكوهي كه زيبايي
چو از دانايي و و داد و خرد ، داد سخن دادي مرنج ار در چنين عهدي ، فراموش بعمدايي
ندانستيم و نداستند قدرت را و مي دانند، هنرسنجان فرداها كه تو فردي و فردايي
بزرگا ! بخردا ! رادا ! به دانايي كه مي شايد اگر بر ناتوانايي هاي اين خردان ببخشايي.
( دكتر شفيعي كدكني )
+ نوشته شده توسط گارودمانا در یکشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1389 و ساعت
1:17 قبل از ظهر |
|
درباره وبلاگ
 کجا خفته ای ای بلند آفتاب برون آی و بر فرق گردون بتاب نه اندر خور توست روی زمین زجاخیزو، برچشم دوران نشین زشهنامه گیتی پرآوازه است جهان را کهن کردو، خود تازه است توگفتی جهان کرده ام چون بهشت ازین بیش تخم سخن کس نکشت زجاخیزوبنگر کز آن تخم پاک چه گلها دمیده ست برطرف خاک بزرگان پیشینه ی بی نشان زتوزنده شد نام دیرینشان تو در جام جمشید کردی شراب توبرتخت طاووس بستی عقاب اگر کاوه زآهن یکی توده بود جهانش به سوهان خود سوده بود توآب ابد دادی آن نام را زدودی از او زنگ ایام را تویی دودمان سخن را پدر به تو باز گردد نژاد هنر
|
